អ្វីដែលគេមិនសូវប្រាប់អំពីច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់

ច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់ គឺជាស្តង់ដារប្រកួតដែលកំណត់ដោយ IFAB និងប្រើក្នុងការប្រកួត FIFA World Cup 2026, UEFA និងលីគអាជីពជាច្រើន ដោយក្រុមនីមួយៗមានកីឡាករ ១១នាក់ រួមទាំងអ្នកចាំទី ១នាក់។ ការប្រកួតធម្មតាមាន ៩០នាទី បែងជា ២វគ្គ វគ្គនីមួយៗ ៤៥នាទី ហើយអាចបន្ថែមពេលវេលាខាតបង់។ នៅវគ្គជម្រុះ អាចមានម៉ោងបន្ថែម ៣០នាទី និងការទាត់បាល់ ១១ម៉ែត្រ ប្រសិនបើពិន្ទុស្មើ។ ច្បាប់សំខាន់ៗរួមមាន ការបិទក្រៅទីតាំង ការប៉ះបាល់ដោយដៃ កាតលឿង កាតក្រហម បាល់ពិន័យ និងការផ្លាស់ប្តូរកីឡាករ។ ការយល់ច្បាប់មិនត្រឹមជួយមើលការប្រកួតឲ្យច្បាស់ទេ ប៉ុន្តែជួយវាយតម្លៃទម្រង់ក្រុម និងស្ថិតិបានត្រឹមត្រូវ។ គន្លឹះគឺពិនិត្យបទបញ្ជារបស់កម្មវិធីប្រកួតជាក់លាក់ មុនធ្វើការវាយតម្លៃ។

«ការប្រកួតល្អចាប់ផ្តើមពីការយល់ច្បាប់» គឺជាគំនិតដែលអ្នកគាំទ្រគួរចងចាំ។ អ្នកអាចឃើញក្រុមមួយបាត់បង់ឱកាស ដោយសារកីឡាករឈរខុសត្រឹមប៉ុន្មានសង់ទីម៉ែត្រ ឬបាល់ប៉ះដៃដោយអចេតនា ប៉ុន្តែច្បាប់មិនវាស់តាមអារម្មណ៍របស់អ្នកទស្សនាទេ។ ដូច្នេះ ការយល់ពីច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់ គួរចាប់ផ្តើមពីស៊ុមធំ៖ អ្នកណាអាចលេងបាន ការប្រកួតចាប់ផ្តើមយ៉ាងដូចម្តេច អាជ្ញាកណ្តាលអាចផ្តល់ទណ្ឌកម្មអ្វី និងស្ថានភាពណាដែលអាចបម្លែងលទ្ធផល។ សម្រាប់អ្នកតាមដានការប្រកួតតាម ការវាយតម្លៃប្រកួត ចំណុចទាំងនេះមានសារៈសំខាន់ជាងការមើលតែលទ្ធផលចុងក្រោយ។

[រូបភាព៖ កីឡាករបាល់ទាត់ ១១នាក់ឈររៀបជួរនៅទីលានមុនការប្រកួតពេលល្ងាច]

បើអ្នកចង់អានការពន្យល់អំពីច្បាប់ និងទិន្នន័យការប្រកួតបន្ថែម សូមចាប់ផ្តើមពីប្រភពនេះ។

ស្វែងយល់បន្ថែម

តើច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់ត្រូវបានប្រៀបធៀបលើចំណុចអ្វីខ្លះ?

ច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់អាចយល់បានតាម ៥ផ្នែកធំៗ៖ សមាសភាពក្រុម ពេលវេលា ការចាប់ផ្តើមនិងបន្តការលេង កំហុសនិងទណ្ឌកម្ម និងការកំណត់អ្នកឈ្នះ។ IFAB គឺជាស្ថាប័នដែលរៀបចំច្បាប់ការប្រកួតបាល់ទាត់ ហើយ FIFA ប្រើច្បាប់នេះក្នុងការប្រកួតអន្តរជាតិ ដោយអាចមានបទបន្ថែមតាមកម្មវិធីនីមួយៗ។

ក្នុងការអានច្បាប់ គួរប្រៀបធៀបចំណុចខាងក្រោម មិនគួរចងចាំតែលេខ ១១នាក់ទេ៖

ក្រុមត្រូវមានកីឡាករយ៉ាងតិច ៧នាក់ ដើម្បីបន្តការប្រកួតតាមច្បាប់ទូទៅ។
អ្នកចាំទីត្រូវស្ថិតនៅលើទីលានម្នាក់ ហើយការផ្លាស់ប្តូរតួនាទីត្រូវជូនដំណឹងដល់អាជ្ញាកណ្តាល។
ការប្រកួតធម្មតាមាន ៩០នាទី ប៉ុន្តែពេលវេលាខាតបង់អាចធ្វើឲ្យវគ្គមួយលើស ៤៥នាទី។
ចំនួនកីឡាករបម្រុង និងចំនួនផ្លាស់ប្តូរ អាស្រ័យលើបទបញ្ជារបស់លីគ ឬព្រឹត្តិការណ៍។
ការប្រកួតជម្រុះអាចប្រើម៉ោងបន្ថែម និងការទាត់បាល់ ១១ម៉ែត្រ។

ចំណុចដែលអ្នកគាំទ្រច្រើនច្រឡំគឺ “ច្បាប់សកល” និង “បទបញ្ជាកម្មវិធី” មិនដូចគ្នាទាំងស្រុងទេ។ ឧទាហរណ៍ FIFA World Cup អាចអនុញ្ញាតការផ្លាស់ប្តូរកីឡាករចំនួន ៥នាក់ក្នុងពេលប្រកួតធម្មតា ប៉ុន្តែការប្រកួតក្នុងប្រទេសផ្សេងអាចមានលក្ខខណ្ឌផ្សេង។ ប្រភព IFAB ពន្យល់ថា បទបញ្ជារបស់ការប្រកួតអាចកំណត់វិធីអនុវត្តលម្អិត ដូច្នេះអ្នកមិនគួរយកច្បាប់ Premier League ទៅអនុវត្តលើគ្រប់ការប្រកួតដោយស្វ័យប្រវត្តិឡើយ។

តើការរៀបចំក្រុម និងការចាប់អារម្មណ៍ដំបូងមានអ្វីខ្លះ?

មុនការប្រកួត ក្រុមនីមួយៗត្រូវបង្ហាញបញ្ជីកីឡាករ អ្នកចាំទី និងកីឡាករបម្រុងតាមពេលកំណត់របស់កម្មវិធី។ កីឡាករ ១១នាក់ក្នុងជម្រើសដំបូងត្រូវមានអាវ លេខ និងសម្ភារៈដែលបំបែកច្បាស់ពីគូប្រកួត ខណៈអ្នកចាំទីត្រូវពាក់ពណ៌ខុសពីកីឡាករផ្សេងទៀត និងអាជ្ញាកណ្តាល។ ព័ត៌មាននេះជួយអ្នកតាមដានទម្រង់ ៤-៣-៣, ៤-២-៣-១ ឬ ៣-៥-២ ប៉ុន្តែទម្រង់លើក្រដាសមិនតែងតែដូចចលនាពិតនៅលើទីលានទេ។

ការចាប់ផ្តើមប្រកួតធ្វើតាមការចាប់ឆ្នោត។ ក្រុមឈ្នះអាចជ្រើសរើសទីលាន ឬបាល់ចាប់ផ្តើមតាមបទប្បញ្ញត្តិដែលកំពុងអនុវត្ត។ បាល់ត្រូវស្ថិតនៅចំណុចកណ្តាល ហើយកីឡាករគូប្រកួតត្រូវនៅក្រៅរង្វង់កណ្តាលរហូតដល់បាល់ត្រូវបានលេង។ បាល់អាចត្រូវទាត់ទៅទិសណាក៏បាន ហើយការប្រកួតចាប់ផ្តើមជាផ្លូវការនៅពេលបាល់ផ្លាស់ទីយ៉ាងច្បាស់។ បន្ទាប់ពីរកបានគ្រាប់បាល់ ក្រុមដែលរបូតគ្រាប់ត្រូវចាប់ផ្តើមឡើងវិញ។

នៅទីនេះមានព័ត៌មានលម្អិតដែលមិនគួរមើលរំលង៖ ការផ្លាស់ប្តូរកីឡាករមិនមែនមានន័យថាកីឡាករចូលថ្មីអាចចូលភ្លាមៗគ្រប់ពេលទេ។ កីឡាករចេញត្រូវចាកចេញតាមចំណុចដែលអាជ្ញាកណ្តាលកំណត់ លើកលែងតែមានហេតុផលសុវត្ថិភាព ហើយកីឡាករថ្មីត្រូវរង់ចាំសញ្ញាអនុញ្ញាត។ ការចូលទីលានដោយគ្មានសញ្ញាអាចនាំឲ្យមានកាតលឿង និងការផ្តល់បាល់ពិន័យប្រយោលក្នុងស្ថានភាពខ្លះ។ សម្រាប់ព័ត៌មានបន្ថែម អ្នកអាចមើល [តារាងពន្យល់អំពីការផ្លាស់ប្តូរកីឡាករ]។

[រូបភាព៖ អាជ្ញាកណ្តាលកំពុងពិនិត្យបញ្ជីកីឡាករនៅក្បែរតំបន់បច្ចេកទេសមុនការប្រកួត]

សូមពិនិត្យព័ត៌មានក្រុម និងច្បាប់កម្មវិធីមុនធ្វើការវាយតម្លៃប្រកួត ដើម្បីកុំឲ្យការសន្និដ្ឋានពឹងលើឈ្មោះកីឡាករតែប៉ុណ្ណោះ។

ស្វែងយល់បន្ថែម

តើច្បាប់អ្វីធ្វើឲ្យការប្រកួតមានស្ថិរភាព?

ការប្រកួតមានស្ថិរភាពនៅពេលអ្នកយល់ថា កំហុសមិនមែនសុទ្ធតែមានទណ្ឌកម្មដូចគ្នា ហើយបាល់ក្រៅទីលានក៏មិនតែងតែបន្តដោយវិធីដូចគ្នាទេ។ បាល់ឆ្លងខ្សែចំហៀងទាំងស្រុង ត្រូវបន្តដោយការបោះបាល់ចូល ខណៈបាល់ឆ្លងខ្សែទីបញ្ចប់ដោយក្រុមការពារប៉ះចុងក្រោយ អាចជាបាល់ជ្រុង។ ក្រុមវាយប្រហារប៉ះចុងក្រោយ នឹងមានការទាត់បាល់ពីទីតំបន់អ្នកចាំទី។ នេះជាចំណុចតូច ប៉ុន្តែអាចបង្កើតឱកាសស៊ុតយ៉ាងធំ។

ករណីក្រៅទីតាំងក៏ត្រូវអានតាមពេលបាល់ត្រូវបានបញ្ជូន មិនមែនពេលកីឡាករទទួលបាល់ទេ។ កីឡាករម្នាក់ស្ថិតនៅក្រៅទីតាំង ប្រសិនបើផ្នែកណាមួយនៃក្បាល ខ្លួន ឬជើងស្ថិតនៅជិតខ្សែទីបញ្ចប់ជាងបាល់ និងកីឡាករគូប្រកួតទីពីរចុងក្រោយ។ ដៃ និងដៃអាវមិនត្រូវរាប់ជាផ្នែកសម្រាប់កំណត់ក្រៅទីតាំងឡើយ។ ប៉ុន្តែការឈរខុសទីតាំងមិនមែនជាកំហុសភ្លាមៗទេ លុះត្រាតែកីឡាករចូលរួមលេង រំខានគូប្រកួត ឬទទួលផលប្រយោជន៍ពីការប៉ះបាល់។

ច្បាប់បាល់ដោយដៃក៏មានភាពស្មុគស្មាញ។ ការប៉ះដៃដោយអចេតនាមិនតែងតែជាកំហុសទេ ប៉ុន្តែការធ្វើឲ្យរាងកាយធំខុសពីសភាពធម្មតា ឬដាក់ដៃទៅរកបាល់ អាចធ្វើឲ្យអាជ្ញាកណ្តាលផ្តល់បាល់ពិន័យ។ អ្នកគួរពិនិត្យទិសដៃ ចម្ងាយលើកដំបូង ល្បឿនបាល់ និងសកម្មភាពមុនការប៉ះ មិនមែនសម្រេចតាមរូបភាពមួយសន្លឹក។ ប្រភព FIFA អំពីច្បាប់ការប្រកួត និងប្រព័ន្ធ VAR អាចជួយពិនិត្យកំហុសធ្ងន់ ប៉ុន្តែ VAR មិនជំនួសការសម្រេចរបស់អាជ្ញាកណ្តាលទាំងស្រុងទេ។

[រូបភាព៖ អេក្រង់ពិនិត្យវីអេអារបង្ហាញខ្សែក្រៅទីតាំងនៅក្នុងបន្ទប់ត្រួតពិនិត្យការប្រកួត]

ចំណុចអនុវត្តដែលគេមើលរំលងគឺ ពេលវេលាខាតបង់មិនមានលេខថេរ។ ការផ្លាស់ប្តូរ ការព្យាបាលរបួស ការអបអរគ្រាប់បាល់ និងការពិនិត្យវីអេអារ អាចបន្ថែមពេលនៅចុងវគ្គ។ ដូច្នេះ កុំសន្មតថាការប្រកួតបញ្ចប់ភ្លាមៗនៅនាទី ៤៥ ឬ ៩០។

តើច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់មានចំណុចខ្សោយអ្វី?

ច្បាប់មានភាពច្បាស់លាស់ ប៉ុន្តែការអនុវត្តនៅលើទីលានអាចបង្កើតភាពចម្រូងចម្រាស ព្រោះការសម្រេចខ្លះពឹងលើការវិនិច្ឆ័យរបស់អាជ្ញាកណ្តាល។ ការប៉ះទង្គិចដែលមើលទៅដូចគ្នា អាចទទួលលទ្ធផលខុសគ្នា ប្រសិនបើកម្លាំង ល្បឿន ទិសដៅ និងទីតាំងខុសគ្នា។ កាតលឿងភាគច្រើនប្រើសម្រាប់ការលេងគ្រោះថ្នាក់ ការពន្យាពេល ការប្រឆាំងការសម្រេច ឬការរំលោភជាបន្តបន្ទាប់ ខណៈកាតក្រហមមានន័យថាត្រូវចាកចេញ ហើយក្រុមមិនអាចដាក់កីឡាករជំនួសបានទេ។

បញ្ហាមួយទៀតគឺការយល់ច្រឡំរវាងបាល់ពិន័យផ្ទាល់ និងបាល់ពិន័យប្រយោល។ បាល់ពិន័យផ្ទាល់អាចស៊ុតចូលទីដោយផ្ទាល់ ខណៈបាល់ពិន័យប្រយោលត្រូវប៉ះកីឡាករម្នាក់ទៀតមុនពេលគ្រាប់បាល់មានសុពលភាព។ អាជ្ញាកណ្តាលលើកដៃឡើង ដើម្បីបង្ហាញថាជាបាល់ពិន័យប្រយោល ហើយទម្លាក់ដៃនៅពេលបាល់ប៉ះកីឡាករផ្សេង ឬចេញពីទីលាន។ ប្រសិនបើអ្នកមិនស្គាល់សញ្ញានេះ អ្នកអាចយល់ថាអាជ្ញាកណ្តាលពន្យារពេលដោយគ្មានមូលហេតុ។

ក៏មានករណីជាក់លាក់ដែលគួរយកចិត្តទុកដាក់៖

បាល់ពិន័យក្នុងតំបន់ពិន័យ ត្រូវឲ្យកីឡាករគូប្រកួតនៅក្រៅតំបន់ និងនៅចម្ងាយត្រឹមត្រូវ។
ការទាត់បាល់ជ្រុង អាចស៊ុតចូលដោយផ្ទាល់ ប្រសិនបើបាល់ចូលទីគូប្រកួត។
ការបោះបាល់ចូល មិនអាចស៊ុតចូលដោយផ្ទាល់បានទេ។
ការប៉ះបាល់ដោយដៃរបស់អ្នកចាំទីក្រៅតំបន់ពិន័យ អាចជាកំហុស និងទទួលទណ្ឌកម្មដូចកីឡាករទូទៅ។
កីឡាករដែលទទួលកាតក្រហម មិនអាចត្រឡប់មកលេងវិញទេ ទោះបីក្រុមមានការផ្លាស់ប្តូរនៅសល់ក៏ដោយ។

ការយល់ខុសទូទៅមួយគឺជឿថា VAR ត្រូវពិនិត្យរាល់ការសម្រេច។ តាមគោលការណ៍ VAR ផ្តោតលើកំហុសច្បាស់លាស់ និងព្រឹត្តិការណ៍សំខាន់ៗ ដូចជា គ្រាប់បាល់ បាល់ពិន័យ កាតក្រហមដោយផ្ទាល់ និងការកំណត់អត្តសញ្ញាណកីឡាករ។ នេះមានន័យថាការប៉ះទង្គិចតូចៗជាច្រើននៅតែស្ថិតក្រោមការសម្រេចផ្ទាល់របស់អាជ្ញាកណ្តាល។

តើការយល់ច្បាប់មានតម្លៃសម្រាប់អ្នកមើលឬអ្នកវាយតម្លៃប្រកួត?

ការយល់ច្បាប់មានតម្លៃខ្លាំង ព្រោះវាជួយបំបែករវាងសំណាង និងនិន្នាការដែលអាចកើតឡើងម្ដងហើយម្ដងទៀត។ អ្នកដែលមើលតែលទ្ធផល ២-០ អាចសន្មតថាក្រុមឈ្នះល្អជាងគ្រប់ផ្នែក ប៉ុន្តែបើគ្រាប់ទីមួយកើតពីបាល់ពិន័យ ឬកាតក្រហមនៅនាទីទី ៣០ នោះទម្រង់ប្រកួតមានន័យផ្សេង។ សម្រាប់ ការវាយតម្លៃប្រកួត គួរបញ្ចូលចំនួនកាត បាល់ពិន័យ កំហុសក្រៅទីតាំង ការស៊ុតចំគោលដៅ និងពេលវេលារកគ្រាប់បាល់ជាមួយគ្នា។

វិធីអនុវត្តដែលមានប្រយោជន៍អាចរៀបចំជា ៤ជំហាន៖

ពិនិត្យបញ្ជីកីឡាករ និងអ្នកអវត្តមាន មុនចាប់ផ្តើម។
សង្កេតថាក្រុមណាបង្កើតបាល់ពិន័យ និងកាតបានច្រើនជាង។
បំបែកគ្រាប់បាល់ដែលកើតពីការលេងបើកចំហ ពីគ្រាប់បាល់ដែលកើតពីបាល់ស្លាប់។
ពិនិត្យបទបញ្ជាថាតើការប្រកួតស្មើនឹងបញ្ចប់ ឬបន្តទៅម៉ោងបន្ថែម។

ចំណុចពិសេសមួយដែលមិនគួររំលងគឺ ទិន្នន័យបាល់ពិន័យអាចប្រាប់ពីស្ទីលក្រុមបានល្អជាងការកាន់បាល់។ ក្រុមដែលកាន់បាល់ ៦០ភាគរយ ប៉ុន្តែធ្វើកំហុសនៅជុំវិញតំបន់ពិន័យញឹកញាប់ អាចប្រឈមគ្រោះថ្នាក់ពីការទាត់បាល់ស្លាប់។ ផ្ទុយទៅវិញ ក្រុមដែលកាន់បាល់តិច ប៉ុន្តែវាយបកលឿន អាចបង្ខំខ្សែការពារគូប្រកួតឲ្យធ្វើកំហុស និងទទួលកាត។ នេះជាមូលហេតុដែលការមើលតែភាគរយកាន់បាល់មិនគ្រប់គ្រាន់ទេ។

សម្រាប់ការប្រកួតដែលមានការចូលរួមសាច់ប្រាក់ អ្នកគួរពិនិត្យប្រភពផ្លូវការ និងកំណត់ថវិកាជាមុន។ កុំចាត់ទុកការព្យាករណ៍ជាការធានាលទ្ធផល ព្រោះច្បាប់ អាជ្ញាកណ្តាល របួស និងការសម្រេចរបស់វីអេអារ អាចផ្លាស់ប្តូរទិសដៅប្រកួតបានក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានវិនាទី។

បើអ្នកចង់ប្រៀបធៀបទិន្នន័យក្រុម និងយុទ្ធសាស្ត្រឲ្យមានរបៀប សូមពិនិត្យការណែនាំពាក់ព័ន្ធនៅទីនេះ។

ស្វែងយល់បន្ថែម

[រូបភាព៖ អ្នកវិភាគកំពុងសរសេរស្ថិតិគ្រាប់បាល់ និងកាតលើក្តារយុទ្ធសាស្ត្រក្បែរទីលាន]

តើគួរប្រើច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់យ៉ាងដូចម្តេច?

គួរប្រើច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់ជាឧបករណ៍អានបរិបទ មិនមែនជារូបមន្តទាយលទ្ធផល។ វាជួយអ្នកស្គាល់ថា តើក្រុមកំពុងរងសម្ពាធដោយសារលេងខុស ឬដោយសារត្រូវកាតក្រហម តើគ្រាប់បាល់កើតពីសកម្មភាពធម្មតា ឬពីបាល់ពិន័យ និងតើពេលវេលាខាតបង់អាចផ្លាស់ប្តូរឱកាសចុងក្រោយប៉ុណ្ណា។ សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម គន្លឹះគឺរៀនច្បាប់ជាប្រព័ន្ធ មិនត្រូវចាំតែពាក្យ “ក្រៅទីតាំង” ឬ “បាល់ពិន័យ” ដោយមិនយល់ស្ថានភាពឡើយ។

សេចក្តីសង្ខេបសម្រាប់អនុវត្ត៖

ចងចាំថាក្រុមមួយមាន ១១នាក់ រួមទាំងអ្នកចាំទី។
យល់ពី ៩០នាទី បូកពេលវេលាខាតបង់។
បំបែកបាល់ពិន័យផ្ទាល់ ប្រយោល បាល់ជ្រុង និងការបោះបាល់ចូល។
កុំសន្មតថាក្រៅទីតាំងជាកំហុសគ្រប់ពេល។
ពិនិត្យច្បាប់កម្មវិធីជាក់លាក់អំពីការផ្លាស់ប្តូរ និងម៉ោងបន្ថែម។
ប្រើប្រភព FIFA, IFAB និងគេហទំព័រលីគជំនួសការពឹងលើមតិយោបល់មិនមានប្រភព។

ជាចុងក្រោយ ច្បាប់បាល់ទាត់មិនធ្វើឲ្យអ្នកទាយឈ្នះដោយប្រាកដទេ ប៉ុន្តែវាកាត់បន្ថយការវិនិច្ឆ័យខុសដោយអារម្មណ៍។ អ្នកនឹងឃើញថា កាតក្រហមមួយអាចបំលែងយុទ្ធសាស្ត្រ ការពិន័យមួយអាចបំលែងស្ថិតិ និងការបន្ថែមពេល ៨នាទីអាចបង្កើតឱកាសចុងក្រោយ។ ដូច្នេះ អានច្បាប់ជាមួយស្ថិតិ និងពិនិត្យការប្រកួតពីប្រភពដែលអាចផ្ទៀងផ្ទាត់បាន។

សូមចាប់ផ្តើមរៀន និងតាមដានច្បាប់ឲ្យបានច្បាស់ មុនពេលវាយតម្លៃការប្រកួតបន្ទាប់។

ស្វែងយល់បន្ថែម

សំណួរដែលសួរញឹកញាប់

សំណួរ៖ តើច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់មានន័យដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ ច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់ គឺជាសំណុំច្បាប់សម្រាប់ការប្រកួតដែលក្រុមនីមួយៗមានកីឡាករ ១១នាក់ រួមទាំងអ្នកចាំទី ១នាក់។ ការប្រកួតធម្មតាមាន ៩០នាទី បែងជា ២វគ្គ វគ្គនីមួយៗ ៤៥នាទី ហើយមានពេលវេលាខាតបង់បន្ថែម។ ច្បាប់នេះគ្របដណ្តប់ការចាប់ផ្តើម បាល់ក្រៅទីលាន កំហុស កាត បាល់ពិន័យ និងការកំណត់អ្នកឈ្នះ។

សំណួរ៖ តើកីឡាករត្រូវមានប៉ុន្មាននាក់ ដើម្បីបន្តការប្រកួត?

ចម្លើយ៖ ក្រុមត្រូវមានកីឡាករយ៉ាងតិច ៧នាក់ ដើម្បីបន្តការប្រកួតតាមច្បាប់ទូទៅ។ ប្រសិនបើក្រុមមួយមានតិចជាង ៧នាក់ ដោយសារកាតក្រហម ឬរបួស អាជ្ញាកណ្តាលអាចបញ្ឈប់ការប្រកួត។ ចំនួនកីឡាករបម្រុង និងចំនួនផ្លាស់ប្តូរត្រូវពិនិត្យតាមបទបញ្ជារបស់ FIFA World Cup, UEFA ឬលីគដែលកំពុងប្រកួត។

សំណួរ៖ តើក្រៅទីតាំងខុសពីការឈរខុសទីតាំងដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ កីឡាករឈរខុសទីតាំង ប៉ុន្តែមិនទទួលទណ្ឌកម្មទេ ប្រសិនបើគេមិនចូលរួមលេង ឬរំខានគូប្រកួត។ កំហុសកើតឡើងនៅពេលកីឡាករដែលឈរខុសទីតាំងចូលលេង ទទួលផលប្រយោជន៍ ឬរារាំងអ្នកការពារ។ ការវាយតម្លៃធ្វើនៅពេលបាល់ត្រូវបានបញ្ជូន ដូច្នេះការទទួលបាល់នៅពេលក្រោយមិនមែនជាចំណុចវាស់តែមួយទេ។

សំណួរ៖ តើបាល់ពិន័យផ្ទាល់ និងបាល់ពិន័យប្រយោលខុសគ្នាយ៉ាងដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ បាល់ពិន័យផ្ទាល់អាចស៊ុតចូលទីដោយផ្ទាល់ ខណៈបាល់ពិន័យប្រយោលត្រូវប៉ះកីឡាករម្នាក់ទៀតមុនពេលគ្រាប់បាល់មានសុពលភាព។ អាជ្ញាកណ្តាលបង្ហាញបាល់ប្រយោលដោយលើកដៃឡើង ហើយទម្លាក់ដៃបន្ទាប់ពីបាល់ប៉ះកីឡាករផ្សេង ឬចេញពីទីលាន។ ការបែងចែកនេះសំខាន់ជាពិសេសនៅជុំវិញតំបន់ពិន័យ។

សំណួរ៖ តើវីអេអារពិនិត្យរាល់ការសម្រេចរបស់អាជ្ញាកណ្តាលឬទេ?

ចម្លើយ៖ វីអេអារមិនពិនិត្យរាល់ការសម្រេចទេ ប៉ុន្តែផ្តោតលើកំហុសច្បាស់លាស់ក្នុងព្រឹត្តិការណ៍សំខាន់ៗ។ វិស័យដែលអាចពិនិត្យរួមមាន គ្រាប់បាល់ បាល់ពិន័យ កាតក្រហមដោយផ្ទាល់ និងការកំណត់អត្តសញ្ញាណកីឡាករ។ ការប៉ះទង្គិចតូច ឬការសម្រេចដែលស្ថិតក្នុងការវិនិច្ឆ័យរបស់អាជ្ញាកណ្តាល អាចមិនត្រូវបានប្តូរឡើយ។

សំណួរ៖ តើការប្រកួតស្មើត្រូវមានម៉ោងបន្ថែមជានិច្ចឬទេ?

ចម្លើយ៖ មិនមែនទេ ព្រោះម៉ោងបន្ថែមអាស្រ័យលើប្រភេទការប្រកួត និងបទបញ្ជារបស់កម្មវិធី។ ការប្រកួតក្នុងលីគអាចបញ្ចប់ជាលទ្ធផលស្មើ ប៉ុន្តែវគ្គជម្រុះមួយចំនួនអាចមានម៉ោងបន្ថែម ៣០នាទី និងការទាត់បាល់ ១១ម៉ែត្រ។ អ្នកគួរពិនិត្យបទបញ្ជាផ្លូវការរបស់ FIFA, UEFA ឬអ្នករៀបចំការប្រកួតមុនធ្វើការវាយតម្លៃ។

សំណួរ៖ តើច្បាប់បាល់ទាត់ ១១នាក់ជួយការវាយតម្លៃប្រកួតយ៉ាងដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ វាជួយអ្នកបកស្រាយថា តើលទ្ធផលកើតពីទម្រង់លេង ឬពីព្រឹត្តិការណ៍ពិសេស ដូចជាកាតក្រហម បាល់ពិន័យ និងវីអេអារ។ អ្នកគួរប្រៀបធៀបស្ថិតិការស៊ុត កំហុស កាត ពេលវេលារកគ្រាប់ និងអ្នកអវត្តមាន មិនមែនមើលតែពិន្ទុចុងក្រោយទេ។ ការវាយតម្លៃគួរមានកម្រិតថវិកា និងមិនគួរចាត់ទុកជាការធានាលទ្ធផលឡើយ។